Not written by me, I publish this with the approval of the original author. JSt.
In 1994 bestonden The Nits 20 jaar. In de, nooit verschenen, derde editie van Tons Of Ink (het informatieblad van de Nits-fanclub Nits Information Service zou hier ruimschoots aandacht aan worden geschonken. Helaas is het nooit zover gekomen... De N.I.S. heeft voor deze derde Tons Of Ink interviews gehad met de drie ex-bandleden Alex Roelofs, Michiel Peters en Joke Geraets. Aangezien het een terugblik is over de periode dat zij lid waren van de band, blijven ze de moeite van het lezen waard. Vandaar dat ze nu, onder het motto 'beter laat dan nooit', alsnog verschijnen, zij het in cyber-vorm.

Michiel le Blanc.

Alex Roelofs en Michiel Peters:

"1974? Dat is waar ook! Wat een tijd geleden, we worden oud!"



De vroegste geschiedenis van The Nits werd ook meegemaakt voor Michiel Peters en Alex Roelofs. Op een zonnige juni-avond in 1994 zijn we naar een buitenwijk van Amsterdam gegaan en onder gastheerschap van Michiel Peters heeft onderstaand gesprek plaatsgevonden met hem en Alex Roelofs. Samen al met al toch goed voor een goede tien jaar Nederpop-geschiedenis.

-Door Michiel Jans en Michiel le Blanc-

Michiel Peters: Op mijn 13e ben ik begonnen met gitaarspelen. Daarna heb ik een elektrische gitaar gekocht met een versterker. Toen kwam ik met Rob (Kloet -M2) in aanraking en we gingen samen liedjes spelen op zelfgemaakte trommels.
Alex Roelofs: Voor mij geldt iets dergelijks. Ik ben altijd wel op de een of andere manier met muziek bezig geweest. Op mijn 14e had ik een 2-snarige gitaar waar ik op heb leren spelen. Daarna kocht ik een elektrische gitaar waarvan ik zou willen dat ik die nu nog had, een prachtig instrument was dat. Toen ik een jaar of 18, 19 was kocht ik een bandrecorder omdat ik het toch wel heel leuk vond om dingen op te nemen. Met vrienden van de middelbare school speelde ik toen vooral nummers van Bob Dylan. Op de Rietveld Academie is het toen verder gegaan. Ik hield me nog altijd bezig met opnemen samen met een vriend. In 1974 vertelde Henk (Hofstede -M2) mij dat ze iemand nodig hadden om iets op te nemen en daar bood ik me toen voor aan. In de kelder van de Rietveld Academie zijn toen de eerste demo's ontstaan in de oorspronkelijke bezetting. Eerst stond ik alleen maar achter de knoppen maar uiteindelijk hadden ze toch iemand nodig voor de bas; Michiel speelde toen al wel wat bas maar dat was meer een voortvloeisel uit Midas.

Wat was Midas voor een soort band?
Michiel: Midas was een band met als spil Rob Brautigam. Rob schreef erg originele nummers voor die tijd en was ons mijlenver vooruit. Pim Telman (broer van ... -M2) speelde drums, Henk speelde gitaar en zong, ikzelf speelde wat gitaar maar overwegend veel bas en dan waren er nog Rob en zijn broer Ronald Brautigam (tegenwoordig een heel bekende (klassieke) pianist -M2). De band is niet echt van de grond gekomen alhoewel we best wel vaak optraden.

Hoe reageerden jullie in 1974 als Nits op de kans om een single op te nemen?
Michiel: In zekere zin waren we er wel klaar voor omdat we precies wisten wat we wilden alleen konden we het niet in andermans studio realiseren en dat was zo tragisch. De demo's waren ook oneindig veel beter dan de eerste studio-opnames. We hadden die demo opgenomen in Nederhorst en Berg, dat waren vier nummers: Tutti Ragazzi, Fantasies And Factories, Went To The Sea (het latere Harrow Accident) en Looking For A Friend, dat was best een aardige demo, in EEN dag opgenomen. De Engelse producer van het eerste album, een aardige man overigens, had niet goed door hoe de band in elkaar stak. En zelf waren er toen niet krachtig genoeg om onze eigen weg te gaan. We besteedden toen bijvoorbeeld eindeloos veel tijd aan een basistrack. De producer wilde toen het enthousiasme erin houden en we moesten gaan indubben, alle fut is er toen uitgespeeld.
Alex: Om vier 's ochtends moesten we nog koortjes zuiver inzingen terwijl we de vorige ochtend al om tien uur waren begonnen. Het klonk uiteindelijk niet zoals wij vonden dat het moest klinken.
Michiel: Dat lag niet alleen aan de studio, het lag aan een combinatie van producer, technicus en de band zelf. Thuis wisten we precies hoe we iets op moesten nemen, met name Alex en Paul, maar in de studio kun je niet zeggen "ga 'es opzij, laat mij het maar eens proberen", we waren overgeleverd. Henk en ik wisten ook niet hoe je de gitaar moest opnemen en hoe je de versterker moest gebruiken. We speelden maar wat, als het maar leek op dingen die je bewonderde in die tijd. Van de eerste elpee zijn ook maar 1000 exemplaren geperst en de release werd erg vertraagd. In eerste instantie kwam hij helemaal niet uit. Toen kwam de band ook in een dip terecht en daar zijn we eigenlijk pas goed uitgekomen toen we samen met The Tapes (de vroegere band van huidig Nits-lid Peter Meuris, M2) de wintertoer gingen doen, winter 1979. Toen pas kwam ook de eerste elpee uit. Onze tweede single Looking For A Friend is ook maar een dag bij de NCRV gedraaid en liep nergens op uit. Dat was toch een richting waarvan ik blij ben dat we die niet verder ingeslagen zijn. Het contact met Dureco bloedde uiteindelijk dood. We kwamen toen via Aad (Link, huidige manager van de band -M2) en Robert Jan (Stips, vroeger de producer en later bandlid van The Nits van 1981 tot 1996 -M2) in contact met CBS. Robert Jan speelde in die tijd nog bij Sweet D'Buster. Aad ging toen met bandjes leuren en door hem zijn we via Ariola bij CBS terechtgekomen op voorwaarde dat Robert Jan de produktie zou doen. Dat was voor CBS een garantie dat er iets uit zou komen, Robert Jan had tenslotte al ervaring. Tutti Ragazzi is toen onder zijn leiding opgenomen in Hilvarenbeek. Samen met de eerste versies van The Young Reporter, Harrow Accident en Some Other Night, of was het nou Umbrella? Tent was voor de band zelf de echte eerste en ook heel belangrijke elpee. Robert Jan moest die produceren maar was druk met Transister. De band moest toen zelf produceren met Aad als technicus.

Alex, al snel na het professionele bestaan als muzikant stop je ermee.
Alex: Het was acht jaar na het begin van The Nits dus als je het zo bekijkt is het niet snel. Na die acht jaar wilde ik gewoon iets anders met mijn leven. Ik wilde meer de techniek in. Ik kreeg in die tijd steeds meer moeite met optreden. Achteraf gezien heb ik er absoluut geen spijt van.

Wat gebeurde er na Alex' vertrek?
Michiel: Het was toch wel vrij dramatisch. Er vertrok iemand van het eerste uur waar je toch al die jaren mee hebt gewerkt. we gingen altijd zeer vriendschappelijk met elkaar om. Robert Jan sprong toen voor hem in, oorspronkelijk alleen voor een Duitse toernee. Muzikaal gezien heeft hij de band erg gestimuleerd. De band ging van een meer gitaar georienteerde groep naar een toetsen georienteerde groep, eigenlijk tot op de dag van vandaag, met uitzondering van In The Dutch Mountains. Hij sprong eerst in maar is uiteindelijk nooit meer weggegaan.

Stond het na Alex' vertrek al wel vast dat jullie door zouden gaan?
Michiel: Daar is eigenlijk nooit over gesproken. We hebben geen vergadering gehouden of zoiets van zullen we doorgaan of stoppen we ermee.
Alex: Waarom zouden ze? Het samenwerken had vooral betrekking op het fysieke samenzijn en dingen met elkaar doen. Je wens om muziek te maken en op te treden is nu bij Henk en Rob nog steeds erg aanwezig. Het leven gaat gewoon door en gelukkig was er een goede opvang.

Na Adieu, Sweet Bahnhof ben jij gestopt, Michiel. Wat was daarvoor de reden?
Michiel: Het heeft wel enige overeenkomsten met Alex' besluit. Ik zag mijn leven niet verder gaan zoals de toen huidige manier. Voor mij was het een beetje een doodlopende weg. Ik zag mezelf zo niet verder gaan. Ik vond het ook moeilijk om de nummer twee van de band te zijn, iedereen keek natuurlijk naar Henk, dat viel me ook wel zwaar.

Hoe kijken jullie terug op je tijd bij The Nits?
Alex: Ik vond het heel leuk en leerzaam. Ik heb er hele leuke dingen aan overgehouden. Het feit dat ik ueberhaupt in de muziek zat en vandaar uit ook in de techniek terecht ben gekomen. Ik heb de laatste jaren veel in de digitale verwerking gedaan en ga daar ook weer mee beginnen, dat is allemaal daar aan te danken. Ook aan mijn eigen inbreng maar als ik met mijn gitaar was blijven plingplongen dan had ik die kansen nooit gekregen, dan had ik die mensen nooit gezien, nooit de ervaring opgedaan. Het is niet voor heel veel mensen weggelegd om in een band te komen, dat je dan tot zulke hoogtes kunt komen, zelfs de tijd dat ik erbij was. Toen ik uit The Nits ging heb ik pianoles genomen en kon ik veel beter spelen . Dat vind ik wel jammer, dat had ik gewoon veel eerder moeten doen.
Michiel: Ik heb veel dingen gezien, veel lol gehad. dingen die je nooit zou hebben gedaan als je niet in de muziek terecht was gekomen. We hebben ook veel gereisd, ik zou anders nooit naar landen als Finland of Zwitserland zijn gegaan.

Wat zijn jullie na The Nits gaan doen?
Michiel: Ik ben rechten gaan studeren en werk nu als secretaris van de ondernemingsraad bij een papierfabriek. Weinig schokkends dus.
Alex: En je hebt een eigen plaat gemaakt.
Michiel: O ja, da's waar.

Je had het wel even gezien in de muziek maar toch kom je dan met een eigen plaat.
Michiel: Henk vroeg of we samen een plaat zouden maken. Het was het initiatief van Henk. Toen kreeg Henk het echter zo druk met de 'In The Dutch Mountains' elpee dat het uiteindelijk toch mijn eigen elpee is geworden (waarop overigens wel alle Nitsleden te horen zijn, M2).

Wat ben jij verder gaan doen, Alex?
Alex: Na The Nits ben ik in 1984 met een eigen studio begonnen. In die tussentijd heb ik veel techniek gedaan in andere studio's voor o.a. Mathilde Santing. En daarna dus mijn eigen mobiele studio. Maar er ontstond vraag naar een vaste ruimte in Amsterdam en ik wilde me eigenlijk behulpzaam stellen voor low-budget muzikanten. Voor een lage prijs een goed produkt leveren. Daar heb ik veel tijd en geld in gestoken tot 1988. Ik had ondertussen wel wat tijd vrij en had een studio met leuke opnamefaciliteiten dus ging ik zelf wat dingen knutselen; en door mijn volgende baan kwam ik in aanraking met de grote platenmaatschappij CNR. Bij Soundproducts is toen een CD van mij uitgebracht. Het bevat rustige muziek met piano en blaasinstrumenten, hier en daar is het wat ritmisch. Veel geluiden heb ik in Amsterdam opgenomen en gesampled, zo hoor je onder andere geluiden die te maken hebben met de bouw van de Stopera. Het album is vooral in Duitsland en Engeland goed verkocht. Tot eind vorig jaar ben ik in de muziekverwerking bezig geweest en tegelijkertijd hield ik me bezig met de vormgeving van hoezen. Daarin heb ik me gespecialiseerd en daar geef ik nu ook les in.

Wat denk je nu, nu je hoort/leest dat de band (al) twintig jaar bestaat?
Alex: Da's lang.
Michiel: Ik word oud denk ik dan.
Alex: Ik denk er niet zoveel over maar wel dat het al twintig jaar geleden is dat we bij elkaar kwamen. De periode van dat de band begon en dat we dingen gingen doen die ik heel leuk vond, het is al vreselijk lang geleden. Maar dat is zo'n belangrijk deel van mijn leven geweest, dat ik het nog steeds in mijn gedachten op de een of andere manier toch dicht bij me heb. En als je dan roept dat is al twintig jaar geleden dan denk ik "jee, dat is ook zo, dat moet je niet vergeten".

Je hebt nu niet een gedachte in het verleden?
Alex: Nee hoor. Je moet niet vergeten, ik heb een hele duidelijke reden voor mezelf gevormd om daar andere dingen mee te gaan doen en inmiddels ben ik veel langer uit de band dan dat ik er in heb gezeten. Het is heel lang geleden. Ik dacht er afgelopen mei (in 1994 -M2) bij het optreden in Paradiso wel aan, wat ze in die tussentijd allemaal gedaan hebben. 268 nummers in twintig jaar, dat zijn er ongelooflijk veel. Ik realiseer me gewoon dat ze heel erg lang allerlei strubbelingen maar ook heel veel leuke dingen hebben meegemaakt.


Joke Geraets, Nits-lid van '86 tot '90:

"Niet zomaar een baantje, maar een heel bijzonder baantje!"


Joke Geraets (18-10-1957) maakte van 1986 tot 1990 deel uit van The Nits. Tijdens de eerste sessies voor de CD Giant Normal Dwarf werd zij getroffen door een onbekende spierziekte en verliet vanwege deze ziekte kort na de release van Giant Normal Dwarf noodgedwongen de band. Voordat zij The Nits kwam versterken, speelde ze in diverse bandjes (als Ducknightmare en Not A Slow Affair) en studeerde twee jaar contrabas aan het conservatorium.
Oorspronkelijk werd ze bij The Nits binnengehaald als achtergrondzangeres voor het album Henk, maar ze kreeg met het bespelen van basgitaar, contrabas, mandoline en percussie al snel een vaste (en gewaardeerde) plek in The Nits. Over haar aandeel in twintig jaar Nits hadden we een boeiend gesprek.
-Door Michiel Jans en Michiel le Blanc-

Hoe ben je verzeild geraakt in de muziek?
"Op mijn twaalfde kreeg ik, na veel zeuren, van mijn ouders een gitaar waarna een muzikale neef me klassiek gitaar leerde spelen wat ik heel erg leuk vond. Maar toen ik merkte dat ik alleen met een standaard voor mijn neus kon spelen en ik, zodra die partij noten verdween, geen noot meer kon spelen frustreerde me dat zo dat ik m'n gitaar aan de wilgen heb gehangen. Toen ik later een vriendje leerde kennen die ook muzikant was, maar autodidact, inspireerde hij me zeer. Hierdoor ben ik muziek op een hele nieuwe manier gaan beleven, zoals blues en country. Hij heeft me allerlei instrumenten leren bespelen, zoals conga's, mandoline en bas. dat was zo anders dan klassiek, dat ik als autodidact ben verdergegaan. Op mijn twintigste heb ik pas een basgitaar gekocht. Na het spelen in allerlei bandjes, was ik op een gegeven moment het autodidcat zijn ook zat, omdat ik mijn eigen beperkingen tegenkwam. Op mijn zesentwintigste heb ik pas mijn eerste contrabaslessen gehad. Een half jaar later werd ik op het conservatorium toegelaten om klassiek contrabas te studeren."

Hoe ben je bij The Nits verzeild geraakt?
"Ik speelde in het popbandje Not A Slow Affair waarin Aad Link me een keer zag spelen in een zaaltje, hier in Den Haag. Omdat The Nits voor Henk een achtergrondzangeres nodig hadden vroeg hij me of ik dat samen met Petra Lugtenburg wilde doen. Dat heb ik toen gedaan. De bedoeling was dat het hierbij zou blijven. Maar toen zij hoorden dat ik contrabas speelde, was meteen hun interesse gewekt. Vervolgens vroegen ze me of ik een keer met mijn contrabas langs wilde komen. Ik vond dat heel vreemd, in het begin, een contrabas in de popmuziek. The Nits waren de eersten in de popmuziek die hiermee experimenteerden. Toen Michiel Peters de band verliet en Petra en ik meegingen op tournee, werd ik al gauw de bassist van de band. De andere instrumenten heb ik gewoon eens meegebracht. Dat is het mooie van The Nits, dat daar juist zoveel ruimte is voor het spelen met 'nieuwe' instrumenten. Dat was een oase voor me, na te hebben gespeeld in star spelende bandjes. Na twee jaar werd het spelen in The Nits zo druk dat ik het niet meer kon combineren met mijn studie. Ik vond het jammer dat ik met het conservatorium moest stoppen. Maar het spelen in zo'n grote band als The Nits was voor mij heel belangrijk."

Hoe werkten jullie als band?
"Het is voor mij niet zo maar een baantje geweest, het was een heel bijzondere periode."
"Toen ik werd gevraagd om wat in te zingen voor The Nits waren de voorbereidingen voor de LP al in volle gang. Pas bij de opnames van het In The Dutch Mountains-album werd mijn aandeel groter. Henk kwam met de teksten en al musicerend gaven we richting aan de nummers. Toen we later Hat opnamen is het zelfs zo geweest dat nummers volledig ontstonden zonder een opzet of tekst vooraf. The Hat is bijvoorbeeld zo'n sessienummer dat ontstaan is doordat de band op onderzoek uitging. Ik kon daar op die manier echt m'n ei in kwijt. Dat merkte je ook tijdens optredens. Vooral tijdens de Urk-tournee was de band een geoliede machine, waarbij de combinatie van oude nummers, ook van voor mijn Nits-tijd, die een heel nieuw jasje kregen en recentere nummers gewoon heel sterk was."

Na de Urk-tour kwam er heel abrupt een einde aan het spelen in The Nits...
"Ja, ik heb nog meegedaan aan de repetities voor Giant Normal Dwarf, maar na twee maanden werd ik ziek en kon geen contrabas meer spelen. Ik heb toen nog even geprobeerd om synthesiser en gitaar te spelen, maar omdat het steeds erger werd moest ik daar ook mee stoppen. Dat was heel ingrijpend. Ik heb waarschijnlijk een vorm van spierreuma waarbij allerlei bewegingen, maar met name die van m'n handen, onmogelijk werden. Contrabas spelen ging dus helemaal niet meer maar ook lopen werd op een gegeven moment moeilijk. Twee jaar lang ging het echt heel slecht maar daarna is 't steeds iets beter gegaan en nu gaat het redelijk goed. Ik ben ook weer voorzichtig contrabas gaan spelen. Optreden zit er nog niet echt in omdat ik dat maar een half uur volhoud, maar het gaat steeds beter."

Wat ben je na het afscheid van The Nits gaan doen?
"In 1991 ben ik me gaan omscholen in muziektechnologie en ben muziek gaan maken voor films, theater en bedrijfsfilms. Daar componeer ik muziek voor die ik dan zelf uitvoer met behulp van synthesizers, samplers en computers of laat uitvoeren door andere muzikanten."
"Ik heb een eigen studio aan huis en ben hier sinds een jaar professioneel mee bezig. Voordat ik in The Nits zat componeerde ik veel voor bandjes waarin ik speelde en ik vind het heerlijk dat ik dat na mijn Nits-periode, waarin ik dat niet deed, weer op heb kunnen pakken. Het verschil is echter dat de muziek nu als ondersteuning dient van beelden en de muziek niet meer op zichzelf staat."

Ben je van plan om, als je gezondheid het toelaat, weer als professioneel muzikant in een band te gaan spelen?
"Wat ik nu heb opgebouwd wil ik blijven doen en ik zal niet snel in een band gaan spelen die, net als The Nits, heel veel tourt. Ik ben niet zo'n rock & roller. Ik vind het heerlijk om op te treden, maar om mijn leven lang rond te touren dat trekt me niet. Dan mis ik mijn huiselijk leven, mijn vrienden en mijn poes. Als mijn gezondheid het toe zou laten, zou ik part-time in een klein bandje willen spelen en het werk blijven doen wat ik nu doe."

Hoe kijk jij, vier jaar na je vertrek, tegen The Nits en hun muziek aan?
"Ieder jaar ga ik naar een optreden en dan is het weer heel vertrouwd en zou ik voor mijn gevoel zo weer mee kunnen spelen. Je bent er toch een deel van geweest. Als er weer een nieuwe CD van The Nits uitkomt moet ik er best wel aan wennen maar als ik 'm een paar keer heb beluisterd en ze weer live zie, dan denk ik: "Ze staan er weer!" en vind ik het heel goed. Ik moet er in groeien, denk ik. Toen ik zelf nog mee deed gebeurde dat tijdens de repetities."

Twintig jaar NITS...
"Tijdloos en vreselijk leuk. Ik ben blij dat de norm van vroeger dat je alleen als jeugdige popmuziek kunt maken verdwenen is en ik vind het bewonderenswaardig dat ze het zo lang kunnen en zo lang doen met; ontzettend veel power."